به گزارش سراج24، روز گذشته محمد رویانیان مدیرعامل باشگاه پرسپولیس پس از نشست مدیران باشگاهها با وزیر ورزش گفت که در این جلسه اعلام شد سه باشگاه پرسپولیس، استقلال و سپاهان که از وضعیت پولی خوبی برخوردارند و علاوه بر سرمایههای مردمی، از بودجههای دولتی و غیردولتی بهرمندند، باعث بالا رفتن بیرویه قراردادها در لیگ برتر فوتبال شدهاند.
وی از این باشگاهها با عنوان «بچه شیطانها» یاد کرد که باید خودشان نیز مبصر خود باشند و رفته رفته رقمهای نجومی را به قراردادهای منطقی تبدیل کنند.
این اتفاق از فوتبال به سایر رشتهها هم سرایت کرده است. در فوتبال شاید خیلی از این رقمها نابه حق باشد و با توجه به ناکامیهای پیوسته این رشته در میادین برونمرزی و همچنین عدم نتیجهگیری برخی از این تیمهای سرمایهدار حتی در مسابقات داخلی، هدررفت سرمایهها باشد اما در سایر رشتهها خصوصا آنهایی که در مسابقات جهانی و المپیک برای ایران مدالآور میشوند، سرمایهکردن مساوی با نتیجهگیری است.
حضور این «بچه شیطانها» را در رشتههای دیگر از یک سو باید به فال نیک گرفت که شاید به این شکل ورزشکاران سایر رشتهها نیز درآمد خوبی از لیگ عایدشان شود و برای تامین آتیه خود مشکلی نداشته باشند اما این یک روی سکه است.
روی دیگر این است که حضور این پولدارها و یا به تعبیر رویانیان «بچه شیطانها» بیشتر برای لیگ رشتههایی چون کشتی مخرب بوده است.
قبلا با ۴۰۰ میلیون تومان میشد یک تیم خوب که در جمع چهار تیم برتر قرار بگیرد، مهیای شرکت در لیگ کرد، اما حضور باشگاههای پولدار که عمدتا نیز باشگاههای صنعتی محسوب میشوند، باعث شده رقم قراردادها خیلی بالا برود.
گرچه افزایش دستمزدها باید باعث خوشحالی همه باشد و هیچ کسی نیز منکر ارزش تلاش و زحمت گوششکستهها نیست و هر رقمی که به آنها داده شود، باز هم زیاد نیست، اما باید این را هم در نظر گرفت که بالا رفتن دستمزدها، تیم بستن را در لیگ کشتی سخت میکند و همین امر نیز درنهایت به منصرف شدن سرمایهگذاری اسپانسرها منجر میشود.
این روزها شنیده میشود برای بستن تیمی که روی سکو قرار بگیرد، باید چیزی در حدود یک میلیارد و نیم در کشتی هزینه کرد، رقمی که خیلی از باشگاه دیگر حاضر به صرف آن در کشتی نیستند.
باید قبول کرد که درست یا اشتباه، باشگاهها به جهت اقبال عمومی و علاقمندی مردم، بیش از هر رشتهای دوست دارند در فوتبال هزینه کنند و در این بین اگر بودجهای باقی ماند حاضر به سرمایهگذاری در لیگ سایر رشتهها میشوند.
حال اگر اهالی کشتی نیز مانند فوتبالیها از هماکنون دور هم جمع نشده و فکری به حال افزایش این قراردادها نکنند، شاید در سالهای آینده دیگر تیمی توان سرمایهگذاری در لیگ کشتی را نداشته باشد.
